ความจริงการไปงานเลี้ยงของฉันมันมีน้อยมากแทบจะนับครั้งได้ เหตุหนึ่งเพราะฉันไม่ชอบความวุ่นวาย และสถานที่ที่มีคนเยอะ ๆ แต่พอได้มาอยู่มหาวิทยาลัย อะไร ๆ ที่ไม่เคยทำก็ได้ทำ (ที่ทำนั้นเรื่องดี ๆ จ๊ะ) ยิ่งฉันเข้าเรียนในเอกวิชาที่มีแต่คนพูดว่าเราชอบทำตัวแปลก แตกต่างจากที่คนอื่นเค้าทำกัน(แต่ความจริงมันก็เป็นอย่างนั้นจริง ๆ) งานเปิดเทคของชาวมะสัง ม.บูรพาที่มีทุก ๆ ปี คือ การที่เข้าไปเป็นนิสิตในมหาวิทยาลัยใด ๆ ก็ตาม แน่นอน มันต้องมีระบบพี่น้องซึ่งมะสัง ม.บูรพาก็มีระบบที่เรียกว่าพี่เทค-น้องเทค ที่อื่น ๆ อาจเรียกว่าพี่รหัส-น้องรหัส ในช่วงเดือนแรก ๆ ของการรับน้องจะไม่มีใครรู้ว่าใครเป็นพี่เทค แต่ในระหว่างนั้นน้อง ๆ ก็จะได้รับการดูแลจากพี่เทคอยู่ห่าง ๆ จนมาถึง ณ ช่วงเวลาหนึ่งเค้าก็ให้มีการเปิดเผยตัวตนของพี่เทค โดยให้น้อง ๆ เดาไว้ในใจก่อนว่าใครเป็นพี่เทคของตน จึงมีการจัดงานเปิดเทครวมทุกเอกของคณะมะสัง
บรรยากาศในงานเต็มไปด้วยสีสันเพราะตรีมการแต่งตัวของปีนี้คือ โลกมายา แต่ละเอกก็จะมีคอนเซ็ปที่แตกต่างกันไปแล้วแต่แต่ละเอก เหมือนอย่างเช่น เอกเศรษฐศาสตร์ ปีนี้เค้าแต่งตรีมปีศาจ เอกจีนก็แต่งตัวแบบจีน เอกญี่ปุ่น แต่งเป็นนานะ ส่วนเอกนิเทศปีนี้แต่งตรีมฮอลี่วู๊ด เพื่อน ๆ ก็แต่งตัวสวยมาประชันกันต็มที่เลย ส่วนฉันนั้นเหรอ ไม่มีชุดจะใส่ไปงานครับคุนพี่น้อง คนอื่นอาจเสียตังซื้อเสื้อผ้ากันใหม่ ฉันออกแนวตกอับ เลยไปหยิบยืมกระโปร่งตังยาวของเพื่อนมาใส่คู่กับเสื้อกล้ามตัวหนึ่ง ทำผมยุ่ง ๆ ก็กลายเป็นปาล์มมี่โดยไม่รู้ตัว ในงานก็มีการแสดงให้ชม ก่อนที่พี่ ๆ จะค่อย ๆ ทยอยกันเข้ามาในอาคารโภชนาการ ความวุ่นวายก็เริ่มเกิดขึ้น เมื่อพี่ ๆให้นำลูกกุญแจที่ตัวตัวตั้งแต่แรก ไปไขแม่กุญแจที่พี่ ๆ ที่เราคิดว่าเป็นพี่เทคของเรา ต่างคนต่างหากันอย่างวุ่นวาย ฉันหาพี่อยู่นาน จนคนเริ่มซา.. ฉันมั่นใจว่าพี่คนนั้นต้องเป็นพี่เทคของฉันแน่ พอเอากุญแจไปไขกลับไขไม่ออก แต่ความจริงก็ใช่พี่คนนั้นนั่นแหล่ะ พี่เค้าแกล้ง...จากงานเลี้ยงพี่ก็พาไปกินนมต่อที่หาดพูดคุยกันสร้างความหนิดหนม...
